Op de laatste avond van het jaar denken veel mensen aan wat geweest is en aan wat komen gaat. Andrew Murray gebruikt een vers uit Psalm 73 dat hij steeds opnieuw aanhaalt. U hebt mij vastgegrepen bij de hand. Asaf, die psalm dichter, kwam tot dit besef na een crisis. Hij was bijna afgegleden, maar God had hem vastgehouden. Die hand was er door alles heen, en die hand is er nog steeds. Een jaarwisseling is een goede gelegenheid om dat besef opnieuw binnen te laten.
Hij heeft mij vastgehouden
Murray spoort zijn lezers aan om terug te kijken op het afgelopen jaar door deze bril. Niet "wat heb ik goed gedaan" of "wat heb ik fout gedaan", maar "waar heeft hij mij vastgehouden". In moeilijke momenten waarvan ik op het moment dacht dat ik er niet door zou komen. In keuzes die ik bijna verkeerd ging maken. In nachten waarin ik mij eenzaam voelde. In dagen waarin ik op het punt stond op te geven. Hij hield vast. Dat is wat de psalmist heeft ontdekt, en wat een gelovige ook achteraf vaak kan zien. Veel beslissende momenten zijn niet gered door eigen kracht, maar door een hand die ons vasthield zonder dat we het merkten.
Hij houdt mij vast
En vanaf vanavond, opnieuw, gaat dezelfde hand mee. Wat er ook komt in het nieuwe jaar, hij houdt vast. Niet alleen wanneer ik sterk ben, maar juist ook wanneer ik wankel. Niet alleen wanneer ik bid, maar ook wanneer ik dat vergeet. Niet alleen wanneer ik blij ben, maar ook wanneer ik treur. Murray besluit zijn jaaroverdenkingen graag met deze gedachte. Een gelovige stapt het nieuwe jaar niet binnen op zichzelf. Hij stapt het binnen met een hand die hem vasthoudt. Daar mag hij op vertrouwen, ook wanneer hij niet weet wat het jaar zal brengen. Wat hij wel weet, is wie meegaat.
Ter overdenking
- Waar hield hij mij dit jaar vast zonder dat ik het op dat moment merkte?
- Hoe ga ik vanavond het nieuwe jaar in met zijn hand in de mijne?