De wijzen uit het oosten kwamen niet met lege handen bij het Kind. Ze brachten goud, wierook en mirre. Drie geschenken die door de eeuwen heen op verschillende manieren zijn uitgelegd. Goud voor de Koning. Wierook voor de Priester. Mirre voor wie zou sterven. Jonathan Edwards laat zien dat de wijzen, hoewel ze uit een verre cultuur kwamen, iets begrepen hadden dat aan veel anderen voorbijging. Bij deze Koning kom je niet met lege handen.
Het brengen voorafgaand aan het knielen
Edwards merkt op dat de evangelist eerst vertelt dat ze hun kostbaarheden openden, en pas dan dat ze de geschenken aanboden. Er ging een opening aan vooraf. Ze ontsloten wat tot dan toe gesloten was. Hun rijkdom kwam tevoorschijn voor wie het waardig was om te ontvangen. Edwards zegt: zo werkt aanbidding nog steeds. Een mens die werkelijk komt, opent eerst wat bij hem gesloten was. Zijn hart, zijn tijd, zijn middelen, zijn talenten. Niet om indruk te maken op de Heer, maar omdat een Koning herkennen betekent geven wat je hebt. De volgorde is: openen, dan geven, dan knielen.
Wat goud, wierook en mirre voor ons zijn
Edwards stelt voor om deze drie geschenken op een persoonlijke manier te zien. Goud is het kostbaarste wat we hebben. Niet alleen geld, maar wat voor ons werkelijk waarde heeft. Wierook is gebed dat naar boven stijgt, een eerbiedige aanbidding. Mirre is de bereidheid om in zijn lijden te delen, ook in onze eigen leven. Wie deze drie meebrengt naar het Kind, brengt wat hij heeft. Het zijn geen geschenken voor speciale mensen, het zijn geschenken die elke gelovige kan brengen. In de week na kerst, voor het oude jaar zich sluit, is dit een goed moment om te bedenken: welke wijze ben ik vandaag, en wat breng ik mee?
Ter overdenking
- Welk "goud" houd ik nog vast in plaats van het te openen voor hem?
- Welke wierook van gebed wil ik vandaag opnieuw laten opstijgen?