Koning Achaz mocht een teken vragen van de Heer. Hij weigerde, deed alsof het uit godsvrucht was, maar het was eigenlijk omdat hij geen vertrouwen had in wat het teken zou bevestigen. Toen zei Jesaja: dan geeft de Heer zélf een teken. Een meisje zal zwanger zijn en een zoon baren. Spurgeon merkt op dat dit een van de mooiste voorbeelden in de Bijbel is van hoe God zijn werk niet afhankelijk maakt van onze bereidheid. Hij komt door, ook als wij weigeren te vragen.
Wat hij zelf kiest
Veel mensen in de adventsweek wachten op een teken om te geloven. Iets bijzonders dat hen overtuigt, iets opvallends dat boven hun twijfel uitstijgt. Spurgeon zegt: wacht niet op het teken dat jij bedenkt. Het teken is al gegeven, en hij heeft het zelf bedacht. Het ligt in een kribbe in Betlehem. Een baby. Een meisje. Een naam, Immanuël. Wie dit teken voorbij loopt omdat het te gewoon lijkt, mist wat God heeft gegeven. Wie het waardeert als wat het is, ziet de hand van God in het ogenschijnlijk alledaagse.
De laatste dagen van wachten
In deze laatste dagen voor kerst nodigt Spurgeon zijn lezers uit om bewust te wachten op het teken dat God zelf heeft gegeven. Niet rond aan andere tekens die je nog hoopt te zien. Stop met op je gevoel te wachten. Stop met op betere omstandigheden te wachten. Het teken is al gegeven en het komt opnieuw dichterbij naarmate de dagen verstrijken. Een Kind dat geboren is, een Zoon die gegeven is. Wie deze nadagen van Advent met dit besef invult, vindt op kerstavond niet alleen een verhaal van lang geleden, maar een persoon die ook in zijn eigen leven binnenstapt. God heeft niet één teken gegeven en daarna gestopt. Hij gaf het ene teken dat alle andere overbodig maakt.
Ter overdenking
- Welk teken probeer ik nog steeds van God te vragen, terwijl hij er al een gaf?
- Hoe wil ik deze laatste dagen voor kerst bewust naar het ene teken kijken?