Jonathan Edwards is gefascineerd door het paradoxale in het kerstverhaal. De glorie van God woonde in een baby. Niet alleen "was met" een baby, of "rustte op" een baby. Woonde in. Heel de heerlijkheid van de Vader was in dit kleine wezen aanwezig, terwijl het er aan de buitenkant op leek dat hier niets bijzonders aan de hand was. Edwards ziet hierin een teken van hoe God altijd werkt. Glorie kan verborgen zijn in wat klein lijkt.
Glorie zonder pose
Wat Edwards bewondert is dat de glorie geen pose koos. Ze koos geen paleis. Ze koos geen koningsmantel. Ze koos een houten kribbe, een vloer van stro, een omgeving van dieren. Niemand zou ervan opkijken als hij voorbij liep. Glorie verbergt zich vaak op deze manier. Niet om zich te verschuilen, maar om te tonen dat ze niet afhankelijk is van uiterlijk vertoon. Glorie is wie ze is, ook zonder versiering. En wie ze leert herkennen, leert haar op meer plekken zien. In een gewoon gebed dat oprecht was. In een kleine daad van vriendelijkheid. In een eerlijk woord op het juiste moment. Allemaal kribbe-momenten waarin God iets groots laat gebeuren.
Wat dit met onze ogen doet
Edwards moedigt zijn lezers aan om in adventsweek anders te kijken. Niet alleen naar de grote glorie van God in zijn schepping, hoewel die er is. Ook naar de verborgen glorie in alledaagse dingen. Het kind dat tot je sprak. De oudere die met geduld voor je in de rij stond. De gemeente die opnieuw bij elkaar kwam, ook al was niet iedereen er. De maaltijd die gedeeld werd met dankzegging. Allemaal kleine plaatjes waar de glorie woont. Wie zo leert kijken, mist minder. En wie minder mist, ervaart meer dankbaarheid. De kribbe leert ons dat we moeten leren kijken op het kleine, want daar zit vaak het grote in verborgen.
Ter overdenking
- Waar zoek ik glorie in groot vertoon in plaats van in kribbe-formaat?
- Welk "klein groot" moment zag ik recent waarin Gods werk verborgen aanwezig was?