Lucas 1 vertelt het verhaal van Zacharias, een oudere priester. Hij krijgt te horen dat zijn vrouw Elisabet een zoon zal krijgen, ondanks haar leeftijd. Hij twijfelt, hij vraagt om een teken. En het teken dat hij krijgt, is opmerkelijk. Hij wordt stom. Negen maanden lang kan hij niet spreken. Pas wanneer hij na de geboorte van zijn zoon op een tablet "Johannes is zijn naam" schrijft, breekt zijn tong los, en het eerste wat hij doet is zingen. Matthew Henry vindt dit een mooi advents-portret.
Een lange stilte
Henry merkt op dat Zacharias' stilte een soort wachttijd was. Geen straf in de eerste plaats, eerder een uitnodiging om door iets heen te gaan. Negen maanden waarin hij niet meer zijn eigen mond kon volgen. Veel mensen ontdekken iets goeds tijdens een opgelegde stilte. Een ziekte die het werk stillegt. Een seizoen waarin een vriendschap pauze nodig had. Een functie verandering die niet zo verliep als gepland. In zulke momenten gebeurt vaak iets diepers dan we vermoeden. Zacharias dacht zeker aan zijn twijfel, aan Gods belofte, aan zijn eigen plek in iets dat hij nog niet helemaal verstond. Negen maanden zonder spreken kunnen een ziel uitdiepen.
Het lied dat eruit komt
Wanneer zijn mond open gaat, is het eerste wat eruit komt geen klacht over de stilte, maar lof. Hij prijst God die zijn volk komt verlossen. Hij zegt door zijn zoon, Johannes de Doper, gaat de weg gebaand worden voor de Heer. Henry zegt: hier zit iets in voor wie zelf in een lange stilte zit. Wat in jou tot lof zal worden, kan in stilte rijpen. Niet meteen, niet vanzelf. Maar wel werkelijk. Wie zijn stilte vol klagen vult, verliest deze diepte. Wie haar vol mediteren vult, ontvangt op een dag iets om over te zingen. Zacharias kwam stom binnen en zingend uit zijn lange wachttijd.
Ter overdenking
- Welke opgelegde "stilte" in mijn leven mag ik niet ontwijken?
- Welk lied zou eruit kunnen komen als ik haar vol mediteren in plaats van klagen vul?