Maria is in een onmogelijke positie. Een jonge vrouw, niet getrouwd, en zwanger. Als haar verloofde haar wegstuurt, is haar leven kapot. Toch barst er een lied uit haar. Niet bang, niet verwijtend, maar groot. Het Magnificat. Mijn ziel maakt groot de Heer. John Bunyan, die zelf veel armoede en onzekerheid heeft gekend, vindt dit lied bijzonder. Het komt op uit een hart dat niet bij de machtigen hoort, en het bezingt een God die juist niet bij de machtigen blijft staan.
Wat Maria's lied benoemt
Bunyan let op wat Maria zegt. Hij heeft acht geslagen op de geringheid van zijn dienares. Machtigen heeft hij van de troon gestoten, eenvoudigen heeft hij verhoogd. Hongerigen heeft hij overladen met goeds, rijken heeft hij met lege handen weggestuurd. Maria zingt over een God die het laatste eerst maakt, en het eerste laatst. Wie zou denken dat zijn Zoon door een machtige familie geboren zou worden? Maria zingt: nee, in mij. In iemand zonder positie, zonder rijkdom, zonder uiterlijke invloed. Daar koos hij. Niet bij toeval, maar bewust. Dat is hoe hij werkt.
Wat dit ons leert
Bunyan zegt: wie een Maria-hart wil hebben, leert allereerst eerlijk naar zijn eigen geringheid kijken. Niet dramatisch zelfbeschuldiging, wel een realistische plaats nemen. Ik ben geen koningsdochter. Ik heb niets in eigen kracht om God te imponeren. En precies in die houding maakt God grote dingen mogelijk. Bunyan vond dat zijn lezers, die meestal niet bij de bovenklasse hoorden, dit lied bijzonder mochten ontdekken. Het is een lied voor wie zich klein voelt. Het is van een meisje, en het is voor iedereen die niet veel meent voor te stellen. Wie zo bidt, ontvangt vaak veel meer dan wie eerst meer wil zijn voordat hij durft te ontvangen.
Ter overdenking
- Probeer ik eerst iets te zijn voordat ik God durf naderen?
- Hoe zou Maria's lied het mijne kunnen worden vandaag?