Augustinus had moeite met het begin van Johannes' evangelie toen hij jong was. Het ging zijn verstand te boven. In het begin was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God. Wat moet je je daarbij voorstellen? Toen hij ouder werd en zelf preken hield bij deze tekst, kwam hij steeds dichter bij wat Johannes bedoelde. Hier wordt gezegd dat het Kind dat in Betlehem geboren werd, niet in Betlehem zijn begin had. Hij was al voor alle tijden. Hij stapte uit de eeuwigheid in de tijd, en zal er weer in opstijgen.
Een eeuwige in een datum
Wat advent zo bijzonder maakt, schrijft Augustinus, is dat we de geboortedatum vieren van iemand die geen geboortedatum nodig had. Geen mens, dier of engel had ooit een vergelijkbare overstap gemaakt. De eeuwige Zoon van God liet zich tot een tijdstip in de geschiedenis binden, in een specifiek dorp, in een specifieke nacht, in een specifiek lichaam. Zonder op te houden eeuwig te zijn. Wie hier even bij stilstaat, raakt sprakeloos. Niet vanwege onbegrip, maar vanwege groottde. Hij die het universum had geschapen, lag in stro.
Wat onze tijd ervan ontvangt
Augustinus zegt dat hierdoor onze tijd een nieuwe waardigheid krijgt. Tijd was niet langer alleen iets om door te brengen en achter te laten. Tijd was iets geworden waarin God zelf binnenkwam. Een uur van mijn dag is een uur waarin de Eeuwige kan komen wonen, omdat hij ooit in de tijd is binnengetreden. Een ontmoeting kan iets eeuwigs in zich dragen, omdat hij ontmoetingen op aarde had. Een lichaam mag niet meer worden gezien als alleen sterfelijk omhulsel, omdat hij een lichaam droeg. Heel de aarde wordt anders door wat in Betlehem gebeurde. Wie dit weet, viert advent niet als nostalgisch verleden, maar als een gebeurtenis die nog steeds doorwerkt.
Ter overdenking
- Wat doet het mij beseffen dat de Eeuwige zich heeft gebonden aan een datum in mijn jaartelling?
- Hoe waardig is mijn tijd in zijn licht?