In de tweede week van Advent komt Johannes de Doper in beeld. Hij was de stem in de woestijn die de mensen voorbereidde op de komst van de Heer. Hij riep niet "kom kijken naar mij", hij riep "maak ruimte voor hem die na mij komt". Andrew Murray ziet in Johannes' werk een blijvende opdracht voor wie vandaag advent vieren. Het werk van Johannes is niet af, het gaat door. Niet als historische rol, maar als geestelijke gewoonte.
Drie dingen die Johannes deed
Johannes verkondigde drie dingen. Eerste, dat de Heer komt. Tweede, dat we onze harten moeten voorbereiden. Derde, dat hij groter is dan iedereen die voor hem kwam. Murray zegt: deze drie dingen mogen ook bij ons leven. Verkondigen dat hij komt, in ons gezin, in ons werk, in ons gebed. Onze harten voorbereiden, niet alleen één week, maar elke dag. En hem altijd groter laten zijn dan onszelf, onze meningen, onze prestaties. Wie zo leeft, doet als Johannes. Hij wijst weg van zichzelf, naar hem.
Wat voorbereiding inhoudt
Murray weet dat voorbereiden in de Adventscultuur vaak iets uiterlijks geworden is. Cadeau's, eten, agenda. Hij wil iets daaronder leggen. Bereid je hart. Hoe? Niet door grote prestaties, wel door eerlijke schoonmaak. Welke gewoontes mogen weg? Welke gedachten zou ik moeten doorbreken? Welke relaties heb ik laten verzanden? Welke houdingen tegenover anderen wil ik veranderen? Een hart dat klaar is voor zijn komst, heeft ruimte voor hem. Een hart dat propvol is met andere zaken, kan zijn aanwezigheid niet duidelijk ervaren. Murray nodigt zijn lezers uit om deze week één concreet ding uit te kiezen wat ze willen opruimen, en bewust ervoor te bidden. Niet alles tegelijk, wel iets reëel.
Ter overdenking
- Wat heeft Johannes de Doper mij vandaag te zeggen, persoonlijk?
- Welk concreet ding zou ik deze week willen opruimen om ruimte te maken voor hem?