Paulus schrijft aan de Galaten één van de mooiste samenvattingen van het kerstgebeuren. Toen de tijd gekomen was, zond God zijn Zoon. Jonathan Edwards merkt op dat veel mensen deze uitspraak gewoon overlezen, terwijl er iets opvallends in zit. De volheid van de tijd. Niet zomaar een tijd, niet een willekeurig moment, maar het juiste moment. God heeft erop gewacht, en heeft gehandeld toen het rijp was.
Wat de volheid van de tijd inhield
Edwards somt op wat allemaal samenkwam in de eerste eeuw. De Romeinse vrede die reizen makkelijker maakte. De Griekse taal die als gemeenschappelijke voertaal heel het Middellandse-Zeegebied verbond. De joodse diaspora die overal synagogen had gevestigd, waar het evangelie kon worden voorbereid. Het verlangen onder volken naar zin, naar redding, naar betekenis. Het waren allemaal lijnen die samenkwamen op het moment dat God koos om zijn Zoon te zenden. Hij had eerder kunnen zenden. Hij had later kunnen zenden. Hij koos het volle moment. Niet onbedoeld te vroeg, niet te lang uitgesteld.
Wat dit zegt voor onze tijden
Edwards trekt de lijn naar het persoonlijk leven. God werkt nog steeds met "volheid van de tijd" in onze levens. Hij brengt antwoorden, hij schenkt inzichten, hij grijpt in, hij zendt mensen, op het juiste moment. Wat ons dan late aanvoelt, is in zijn timing precies op tijd. Wat ons vroeg lijkt, kan in zijn rekening al lang voorbereid zijn. Wie dit gelooft, kan rustiger wachten. Niet passief, want hij blijft bezig, maar zonder de kramp die "het moet nu" met zich meebrengt. Toen de tijd gekomen was. Dat is hoe God werkt. Niet onze tijd, maar zijn tijd. En zijn tijd is, in de terugblik, altijd de juiste gebleken.
Ter overdenking
- Waar wacht ik op iets en kan ik moeilijk geloven dat zijn tijd het juiste is?
- Hoe verandert het als ik vandaag rust in de volheid van zijn tijd?