Bunyan beschrijft aan het begin van het tweede deel van zijn boek hoe de pelgrims hun reis hervatten in de vroege ochtend. Het is nog grijs, de horizon is nog niet helemaal opgelicht, maar in het oosten verschijnt een morgenster. Een ster die niet zomaar een ster is, want zij wijst op de komende zon. Bunyan gebruikt dit beeld om iets te zeggen over de verwachting van Christus. Hij is, in Petrus' woorden, een morgenster in het hart van wie wachten op zijn komst.
Klein licht maar betekenisvol
Een morgenster is in zichzelf niet groot. Ze is een lichtpuntje aan een grotendeels nog donkere hemel. Maar haar betekenis is groter dan haar grootte. Want ze kondigt aan wat eraan komt. Wie haar ziet, weet dat de zon op komst is. Bunyan zegt: zo werkt Christus in het hart van wie hem leert kennen. Eerst is hij een klein licht. Een eerste besef van zijn aanwezigheid, een eerste momentum van vrede, een eerste belofte die je werkelijk vasthoudt. Niet alles tegelijk verschijnt. Maar wat verschijnt, kondigt meer aan. Wat eerst klein leek, breidt zich uit. En wie blijft kijken, ervaart na verloop van tijd dat de hele hemel oplicht.
Advent in het persoonlijke
Het Adventsverhaal speelt zich niet alleen in de geschiedenis af, het speelt zich ook af in elk gelovig leven. Christus komt in je hart, eerst klein, en breidt zijn aanwezigheid uit. Bunyan moedigt zijn lezers aan om de kleine momenten niet te onderschatten. Een korte zin die je trof in de Schrift. Een gebed dat onverwacht beantwoord werd. Een vrede die op een moeilijke dag binnenkwam. Geen daarvan is "alles", maar elke is een morgenster. Wie ze samen optelt, ziet beweging. Zijn komst in je leven is geen statische zaak, het is een opgang. En zoals een ochtendster wijst naar de volle dag, zo wijzen deze ervaringen naar een definitieve komst die nog moet plaatsvinden.
Ter overdenking
- Welke kleine "morgenster" in mijn geestelijk leven mag ik vandaag niet onderschatten?
- Hoe wijst dit kleine licht naar iets dat groter is en gaat komen?