In zijn adventspreken keert Luther graag terug naar Jesaja 9. Het hoofdstuk is geschreven in een tijd waarin Israël overstelpt was door bedreigingen, en Jesaja zelf wist nog niet hoe zijn profetie precies vervuld zou worden. Maar hij zag iets schitteren. Een licht in de duisternis, een Kind dat geboren zou worden, een schouder waarop de heerschappij zou rusten. Luther merkt op dat de eerste adventsweek precies in deze sfeer staat. We wachten, terwijl het buiten donker is, en we kijken naar iets dat al begonnen is te schijnen.
Donker mag donker zijn
Luther was niet de gelovige die deed alsof alle donkerheid eigenlijk niet zo erg was. Hij wist van zware seizoenen, van depressies, van politieke crises, van persoonlijke verliezen. Wat hij echter weigerde, was donkerheid als laatste woord te accepteren. Jesaja's tekst begint met de erkenning: het volk wandelt in duisternis. Dat staat er. Maar de eerste zin staat er niet alleen. Erachter staat: ziet een schitterend licht. Donker is reëel, en licht is reëler. Wie zijn donker mag erkennen zonder erin te blijven steken, is een Adventsmens.
Het Kind als grond
Wat dit licht doet, is concreet. Het wijst naar een Kind. Niet naar een filosofie, niet naar een betere stemming, maar naar een persoon. Luther laat zijn hoorders elk jaar opnieuw zien dat het wachten van Advent zich richt op deze persoon. Iemand die in een stal werd geboren, en die de schouders zou bieden waarop wij onze last mochten leggen. Wie deze week begint, mag dit beeld in gedachten houden. Het is niet alles meteen aanwezig, het wachten is werkelijk. Maar het komt naar je toe, in de persoon van Jezus, en het komt nooit te laat. Wie deze weken biddend doorgaat, ervaart vaak dat het licht inderdaad helderder wordt naarmate de dagen tot kerst korter worden.
Ter overdenking
- Welke duisternis in mijn leven mag ik vandaag erkennen zonder erin te blijven?
- Wat zou er gebeuren als ik vandaag bewust naar het Kind kijk dat komt?