Mozes spreekt aan het einde van zijn leven een zegen uit over Israël en bezingt daarin de God die zij hebben leren kennen. Hij komt tot een uitroep die de hele woestijnreis samenvat: niemand is zoals hij. Octavius Winslow merkt op dat dit niet vanzelfsprekend is voor een man die uit Egypte vertrokken was, veertig jaar gezworven had, en zijn volk vol klachten en opstandigheden had moeten verdragen. Hij had reden kunnen vinden om gedesillusioneerd te zijn. In plaats daarvan zegt hij: niemand is zoals hij.
Geen vergelijking houdt stand
Winslow vraagt zijn lezers om eens te proberen God te vergelijken met wie hij is. Vergelijk hem met een goede vader die je hebt gekend. Vergelijk hem met de meest trouwe vriend uit je leven. Vergelijk hem met de zorgvuldigste arts, met de meest bekwame leider. In elk geval valt de aardse vergelijking tekort. Want elke aardse persoon heeft grenzen, beperkingen, slechte dagen, gemengde motieven. God niet. Hij is consistent goed, geheel toegewijd, eindeloos geduldig, oneindig wijs. Geen vergelijking houdt stand. Daarom heeft hij geen voorbeeld in de schepping, hoewel ieder voorbeeld iets van hem laat zien.
Een troost in een moe seizoen
Winslow vermoedt dat zijn lezers soms moe worden van mensen. Zelfs de besten teleurstellen op een dag. Een zorg die je verwachtte, blijft uit. Een woord dat je hoopte te horen, komt niet. Een betrouwbaar iemand vergist zich. Wie daar de troost van zijn leven van had gemaakt, raakt vermoeid. Mozes zegt: er is een Erbarmer die niemand evenaart. Wie zijn diepste verwachting bij hem legt, en niet bij mensen, ervaart minder teleurstelling, niet omdat mensen plotseling beter worden, maar omdat ze niet meer hoeven te leveren wat alleen hij kan. Dat opent een ruimere omgang met mensen, mét hun beperkingen.
Ter overdenking
- Welke menselijke relatie heb ik onbewust gevraagd om iets te leveren dat alleen God kan?
- Hoe verandert het als ik vandaag mijn diepste verwachting weer op hem leg?