Mensen staan soms voor een keuze waarvan ze geen idee hebben welke kant goed is. Een baan accepteren of niet, een relatie aan gaan of niet, een huis kopen of nog wachten, een gesprek voeren of laten lopen. Matthew Henry merkt op dat veel christenen op zulke momenten meer angstig dan luisterend zijn. Ze willen leiding van God, maar ze weten niet hoe die werkt. Psalm 32 belooft iets specifieks: ik wil de weg wijzen die u moet gaan. Niet alleen achteraf duidelijk maken, maar onderweg leiden.
Hoe die leiding er meestal uitziet
Henry waarschuwt voor onrealistische verwachtingen. God spreekt zelden door spectaculaire tekens. Hij spreekt vaker door gewone middelen. Door de Schrift die je leest. Door wijze raad van mensen die hem kennen. Door innerlijke vrede of onrust bij bepaalde opties. Door omstandigheden die zich openen of sluiten. Door wat je nuchter bedenkt als je tijd neemt om de zaken op een rij te zetten. God gebruikt vaak alles samen. Wie alleen een speciaal teken verlangt, mist mogelijk wat hij door deze gewone wegen aanreikt.
Beweging maakt de richting helder
Henry herinnert zijn lezers eraan dat een schip alleen koers wordt gegeven als het vaart. Een stilliggend schip kan niet bijgestuurd worden. Zo is het ook met leiding. Soms vraagt God ons om een stap te zetten op basis van wat we nu weten, en hij stuurt onderweg bij. Veel mensen wachten op duidelijkheid voor ze stappen, terwijl God soms duidelijkheid geeft tijdens het stappen. Dat is geen onverantwoorde manier van leven. Het is een vorm van vertrouwen. Wie zich biddend in beweging zet, ervaart vaak dat de leiding tijdens de wandel binnenkomt, niet bij het stilstaan.
Ter overdenking
- Voor welke keuze wacht ik nu op leiding van God?
- Welke gewone middelen gebruikt hij waaraan ik te weinig aandacht geef?