John Bunyan schreef een autobiografisch boekje met een lange titel: Genade overvloedig voor de grootste der zondaren. Daarin beschrijft hij zijn jaren van innerlijke worsteling, voor hij christen werd. Hij was vol vloeken, hij was vol leugen, hij was vol verzet tegen God. Hij beschrijft hoe hij op een gegeven moment dacht dat hij te ver weg was om gered te worden. Zijn zonden waren te veel, te groot, te lang volgehouden. Wat hij daarna ontdekte, werd de titel van zijn boek.
Zonde die de genade niet uitschakelt
Bunyan herinnert zich het moment waarop hij Romeinen 5:20 in een nieuw licht las. Waar zonde toenam, werd de genade overvloediger. Niet "even groot", niet "ongeveer voldoende", maar overvloediger. Zijn ervaring was dat hij had gehoopt dat God zijn schuld zou kunnen bijhouden. Maar Paulus suggereert iets sterkers: niet bijhouden, maar overtreffen. Hoe groter het bedrag dat ik bij zijn rekening op heb gehaald, hoe groter het bedrag dat hij in Christus heeft betaald. Dat is geen aanmoediging om door te gaan met zondigen, dat zegt Paulus ook duidelijk in het volgende hoofdstuk. Het is een grond om te durven komen.
Voor wie zich ver weg voelt
Bunyan schreef niet voor mensen die rustig in hun geloof leven. Hij schreef voor wie zichzelf voorbij konden zijn. Voor wie dachten dat hun lijst aan misdragingen God moe gemaakt zou hebben. Hij zegt: ik ben er geweest, en ik heb iets gevonden dat groter was dan mijn lijst. Wie zich vandaag te ver weg voelt, mag deze tekst over zich heen laten gaan. Niet als kop in het zand, maar als realiteit. De genade in Christus is overvloediger dan jouw geschiedenis. Wat ze opbiecht, is reëel. Wat hij vergeeft, is reëler nog. Wie hier durft te komen, ontdekt dat zijn ergste zelf niet zijn definitieve zelf is.
Ter overdenking
- Is er een aspect van mijn verleden waarvan ik denk dat het "te ver" gegaan is?
- Hoe verandert het als ik geloof dat zijn genade groter is dan dat?