Augustinus schrijft in het slot van zijn Belijdenissen over een verlangen dat hij in zijn eigen hart heeft ontdekt. Een verlangen dat groter is dan iets dat aardse dingen kunnen vervullen. Hij heeft dingen geprobeerd, hij heeft mensen liefgehad, hij heeft kennis opgedaan, hij is hoog gestegen in zijn carrière. Geen van die dingen vulde het. Pas toen hij ontdekte dat dit verlangen op God gericht was, begreep hij waarom.
Het is bewijs, geen probleem
Veel mensen zien dit onvervulde verlangen als een probleem dat ze moeten oplossen. Ze proberen het te dempen met meer ervaringen, betere relaties, hogere posities. Augustinus zegt: dat is verkeerd om. Het verlangen is geen storing, het is een wijzerwijzer. Het wijst naar wat de mens werkelijk nodig heeft. Een vis verlangt naar water, niet omdat hij defect is, maar omdat hij in water hoort. Een mens verlangt naar God, niet omdat zijn ziel verbroken is, maar omdat ze voor God gemaakt is. Het verlangen is geen probleem, het is bewijs van wie wij zijn.
Iets wat in geen mensenhart opkomt
Paulus zegt in 1 Korintiërs 2 dat wat God voor zijn mensen heeft bereid, niet eens in iemands hart is opgekomen. Augustinus weet dat dit een diepe troost is. Want wat ons hart het meest verlangt, kan ons hart zelf nog niet eens volledig formuleren. Het zal groter zijn dan onze grootste droom. Het zal mooier zijn dan onze mooiste verwachting. Het zal voller zijn dan onze meest hooggespannen hoop. Dat geeft een rust voor wie in dit leven niet alles vervuld krijgt. Wat hier niet komt, wordt niet vergeten. Het wordt opgespaard voor iets dat alle aardse rekening sluit en overstijgt. Wie hier leert verlangen, wordt daar verzadigd.
Ter overdenking
- Welk diep verlangen probeer ik soms te dempen in plaats van te erkennen?
- Hoe verandert het als ik geloof dat dit verlangen wijst naar wat hij voor mij bereid heeft?