Iedereen wordt moe. Lichamen worden moe na inspanning, geesten worden moe na concentratie, harten worden moe na emoties. Spurgeon merkt op dat Jesaja iets ongewoons over God zegt. Hij wordt niet moe. Niet door schepping, niet door regering, niet door dragen van zijn volk, niet door luisteren naar miljarden gebeden. Het is een van de meest praktische troosten die de Bijbel biedt, en Spurgeon haalt hem graag aan voor lezers die hun eigen vermoeidheid maar al te goed kennen.
Niet dezelfde maat
We hebben de neiging God in onze maat te denken. Als ik moe ben van de week, denken we onbewust dat hij ook moe is. Als mijn hoofd vol zit met problemen, denken we dat het zijne ook vol zit. Spurgeon zegt: dat klopt niet. Hij heeft een andere capaciteit dan wij. Wat ons uitput, put hem niet uit. Wat ons overweldigt, overweldigt hem niet. Hij is groter, en zijn groter zijn is geen abstractie maar een praktische werkelijkheid. Zijn aandacht voor jou wordt niet kleiner naarmate de dag vordert. Zijn liefde voor jou raakt niet leeg naarmate je vaker tot hem komt. Dat is een troost om in je hart te zetten.
Bij hem op adem komen
Spurgeon wijst op het vervolg van Jesaja 40. Wie op de Heer hopen, krijgen nieuwe kracht. Wie moe zijn, komen bij hem opnieuw op adem. Niet door zelf nog harder te trekken, maar door zich aan iemand te verbinden die niet moe wordt. Hij geeft uit zijn rust. Een gelovige hoeft niet te leven uit zijn eigen reserves alleen. Hij mag dagelijks aanvullen uit een bron die niet droog raakt. Praktisch betekent dat dat een vermoeide christen niet eerst meer rust moet halen voor hij tot God komt. Hij mag bij God zijn rust komen halen. De volgorde maakt verschil.
Ter overdenking
- Denk ik onbewust dat God ook moe wordt van mij?
- Hoe kan ik vandaag eerst bij hem opnieuw op adem komen voor ik verder ga?