Andrew Murray weet dat Paulus' opdracht om zonder ophouden te bidden veel mensen verlegen maakt. Hoe kan ik zonder ophouden bidden als ik ook moet werken, eten, koken, vergaderen, slapen? Murray legt uit dat dit niet betekent dat je elk moment je handen moet vouwen. Het betekent dat er een ondertoon van gebed in je leven kan zijn, terwijl je dingen doet die helemaal niet als gebed eruit zien.
Geen prestatie maar gewoonte
Sommige christenen zien dit als een prestatie die ze moeten halen, en raken er moedeloos van. Murray draait dit om. Het is een gewoonte die zich in de loop van de tijd vormt. Begin met kleine bewust ingebrachte momenten. Een korte zin voor je een gesprek ingaat. Een paar woorden bij het oversteken. Een dankzegging als je iets moois ziet. Een schietgebed als je in stress raakt. Wie dit oefent, ontdekt dat na verloop van tijd zulke momenten vanzelf opkomen. De afstand tussen jou en God wordt kleiner. Niet door inspanning, maar door gewenning.
Een gesprek dat doorgaat
Murray vergelijkt het met de manier waarop een gehuwd stel met elkaar leeft. Ze zijn niet voortdurend in actief gesprek, maar ze zijn ook nooit helemaal weg van elkaar. Een korte opmerking, een blik, een aanraking. Het gesprek loopt door, ook in stilte. Zo kan iemand met God leven. Soms bewust en uitgebreid in de binnenkamer. Soms vluchtig en kort tussen de dingen door. Maar nooit echt afgesloten. Het gevolg is dat alle zogenaamd gewone uren een geestelijke kwaliteit krijgen. Niet meer wereld en kerk strikt gescheiden, maar één leven, gedeeld met de Heer die overal aanwezig is.
Ter overdenking
- Hoe zou een ondertoon van gebed mijn werkdag kunnen veranderen?
- Welke korte zin kan ik vandaag invoegen als terugkerend gebed tussen activiteiten?