David zoekt een beeld voor hoe ver God onze zonden van ons verwijdert. Hij had kunnen zeggen "zo ver als de berg van de zee" of "zo ver als de hemel van de aarde". Hij koos iets anders, en Spurgeon merkt op dat dit niet toevallig is. Zo ver als het oosten van het westen. Het verschil zit hierin: oost en west ontmoeten elkaar nooit. Je kunt van noord naar zuid lopen en daar de andere pool tegenkomen. Maar van oost naar west blijf je altijd oost, en de afstand wordt nooit kleiner.
Een vergelijking die werkt
Spurgeon weet dat zijn lezers vaak terugkijken op hun verleden en die zonden nog dichtbij voelen. Ze zijn vergeven, maar ze blijven kleven. Ze worden vergeven, maar duiken op in herinneringen, in dromen, in plotselinge schaamtes. Daarom geeft de Heilige Geest in Psalm 103 dit beeld. Spurgeon zegt: zoek geen andere afstand uit dan deze. God vraagt jou niet om te denken dat ze verdwenen zijn binnen kleine afstand. Hij heeft ze tot in oneindigheid weggedaan. Als ze opnieuw bij je opkomen, weet dan: dat ben jij die ze haalt, niet hij die ze stuurt. Hij heeft ze niet meer bij hem.
Wat dit doet met onze omgang met onszelf
Een mens die zichzelf nog steeds straft voor wat al weggedaan is, leeft niet uit de waarheid. Hij leeft uit een leugen die zegt dat hij nog steeds de schuldige is van toen. Spurgeon nodigt zijn lezers uit om bewust met de leugen om te gaan. Als de herinnering komt, niet meegaan in zelfverwijt, maar bewust de tekst aanhalen: zo ver weggedaan als het oosten van het westen. Niet om jezelf goed te praten, want je was werkelijk schuldig. Maar om de werkelijkheid van zijn vergeving in te halen. Wie zo leert leven, ervaart een vrijheid die weinig andere overtuigingen kunnen schenken.
Ter overdenking
- Welke vergeven zonde keer ik nog steeds in mijn herinnering?
- Hoe kan ik vandaag bewust opnieuw rekenen op de afstand die hij gemaakt heeft?