Een gelovige heeft volgens Paulus twee adressen tegelijk. Hij woont op aarde, en hij is gezeten in de hemelsferen in Christus Jezus. Octavius Winslow vindt dit een van de mooiste gedachten in het hele Nieuwe Testament. Het betekent dat een christen niet alleen iets toekomstigs heeft, maar ook iets huidigs. Hij is niet alleen onderweg naar de hemel, hij is er in zekere zin al, omdat hij in Christus is en Christus daar is.
Geen escapisme
Winslow waarschuwt dat dit geen oproep is om de aarde te verwaarlozen of zich los van het leven hier te maken. Een hemelse positie geeft juist meer toewijding aan aards werk. Want wat je doet is verbonden met wie je in Christus bent, en wat je nu beslist heeft eeuwige weerklank. Een gelovige werknemer doet zijn werk op een plek waar God hem geplaatst heeft. Een gelovige ouder voedt op vanuit een hemelse identiteit. Wie weet wie hij in Christus is, leeft niet vanuit ego maar vanuit gegevenheid. Daar wordt zijn omgeving uiteindelijk beter van.
Wat dit doet voor zwakke momenten
Op een moeilijke dag voelen weinig mensen zich gezeten in de hemelsferen. Ze voelen zich gezeten op een drukke stoel met te veel te doen en te weinig kracht. Winslow zegt: voelen is geen betrouwbare maatstaf van wat waar is. Wat Paulus zegt, blijft staan, ook op dagen dat ik mij eindeloos aards en moe voel. Ik mag ervan uitgaan dat in de hemel het volle gewicht van mijn waardigheid in Christus bewaard blijft, ook als ik er hier weinig van zie. Dat geeft een zekere ruggengraat. Niet dat ik mij groter voor doe dan ik ben, wel dat ik niet kleiner ben dan ik ben in hem.
Ter overdenking
- Hoe vaak besef ik dat ik mede in Christus gezeten ben in de hemelsferen?
- Wat verandert er als ik vandaag vanuit die positie het beneden leef?