Andrew Murray gebruikt graag een uitdrukking die voor sommige mensen wat zwaar klinkt. Absolute overgave. Hij bedoelt er niets dramatisch mee. Hij bedoelt dat een gelovige uiteindelijk een keuze moet maken die alle gebieden van zijn leven omvat. Niet alleen het gebied van het kerkbezoek. Ook zijn werk, zijn geld, zijn relaties, zijn vrije tijd, zijn taalgebruik, zijn ambities. Wie wat gebieden voor zichzelf reserveert, ervaart altijd een soort getorsene moeheid. Wie zich helemaal geeft, ervaart vreemd genoeg een lichtheid die er anders niet is.
Niet voor speciale mensen
Murray weet dat zijn boodschap door sommigen wordt beluisterd als iets voor zendelingen of monniken. Hij protesteert hiertegen. Absolute overgave is voor elke gelovige bedoeld, niet alleen voor een bovenlaag. Een gewone huisvader, een gewone werkneemster, een gewone student, zij allen worden geroepen om zich helemaal te geven. Dat betekent niet dat ze alles uitslaan of een ascetisch bestaan beginnen. Het betekent dat ze geen enkel onderdeel van hun leven buiten Gods bereik houden. Mijn werkmail is van hem. Mijn financiën zijn van hem. Mijn humor is van hem. Mijn lichaam is van hem. Mijn toekomst is van hem.
Wat erop volgt
Wie deze keuze maakt, ontdekt iets opvallends. Hij verliest minder dan hij dacht. Want God neemt zijn leven niet weg, hij neemt het op. De dingen die hij waardevol vond, blijven. Maar ze krijgen een betere richting. Zijn werk wordt niet alleen voor zichzelf, maar ook met betekenis voor anderen. Zijn relaties worden minder belastend, omdat ze niet meer alles hoeven te leveren. Zijn ambities krijgen ruimte om zich te richten op wat blijvend is. Murray vraagt zijn lezers iets concreets: noem op welke gebieden je vandaag nog "voor jezelf" hebt gehouden, en geef ze een voor een over. Niet in één klap, maar bewust. Hij geeft je terug wat je nodig hebt.
Ter overdenking
- Welk gebied van mijn leven houd ik nog terug voor mezelf?
- Wat zou ik vandaag bewust overgeven aan God?