Een dag begint vaak met routine. De wekker, de douche, het ontbijt, de eerste mail. Matthew Henry leest Psalm 118 en zegt dat de psalmist hier iets anders ziet. Deze dag is geen toevallig gebeuren. Hij is door God gemaakt. Hij heeft de zon bevolen op te komen, hij heeft de uren afgemeten, hij heeft besloten dat ik vandaag adem. Dat is geen detail, dat is een fundament.
Wie deze dag heeft gemaakt
Henry merkt op dat veel mensen leven alsof dagen op zichzelf staan. Een goede dag is geluk gehad, een slechte dag is pech. Maar de psalmist gaat hier terug naar de Maker. Hij heeft deze dag gemaakt, dus deze dag heeft een bedoeling. Niet altijd duidelijk voor mij, niet altijd aangenaam, maar nooit zinloos. Een dag die door God gemaakt is, kan ik niet verachten. Ik kan hem ontvangen, met wat hij brengt. Wie zo zijn dag binnenkomt, leeft niet alleen door, hij leeft in. Hij verschijnt in zijn dag als gast op een feest dat door iemand anders is bereid, niet als slachtoffer van wat hem overkomt.
Vreugde als keuze
De psalmist trekt een conclusie. Laten wij juichen en ons verheugen. Dat is geen suggestie afhankelijk van het humeur, het is een keuze. Henry maakt onderscheid tussen vreugde als gevoel en vreugde als handeling. Het eerste komt vanzelf of komt niet. Het tweede is iets wat je doet, ook al voelt het niet helemaal. Je kunt op een grijze dag opzettelijk wijzen op een ding waarvoor je dankbaar bent. Je kunt op een drukke dag bewust pauzeren om iets moois te zien. Je kunt op een verdrietige dag een lied zingen, niet omdat alles goed is, maar omdat hij die de dag maakte trouw is. Dat is vreugde als daad. Wie ze beoefent, ervaart vaker dan hij dacht dat het gevoel volgt op de keuze.
Ter overdenking
- Beleef ik mijn dag als toevallig, of als gemaakt door iemand met een bedoeling?
- Welke kleine daad van vreugde kan ik vandaag bewust kiezen?