Onderdeel van het Onze Vader is een vraag die op het eerste gehoor onschuldig lijkt. Vergeef ons onze schulden. Maar Jezus voegt er meteen iets aan toe wat veel mensen liever overslaan. Zoals wij ook onze schuldenaars vergeven. Andrew Murray ziet hier de scherpste zin uit het hele gebed. Want hier verbindt Jezus iets aan ons toedoen. Niet omdat onze vergeving die van God verdient, maar omdat onze houding zichtbaar maakt of we Gods vergeving werkelijk ontvangen hebben.
Geen ruil, wel een spiegel
Murray legt uit dat dit geen ruilhandel is. God geeft jou geen vergeving in ruil voor jouw vergeving aan anderen. Hij geeft je vergeving om niet, uit zuivere genade. Maar wie haar werkelijk ontvangt, wordt er niet hetzelfde van. Een hart dat vrijspraak heeft gekregen, kan niet meer dezelfde wrok dragen jegens iemand anders. Als ik anderen blijf vasthouden in hun schuld jegens mij, terwijl God mij heeft losgelaten, klopt er iets niet. Mijn weigeren om door te geven verraadt dat ik wat ik kreeg, nog niet helemaal door heb. Vandaar Jezus' scherpe woord verderop: vergeeft u anderen niet, dan zal uw Vader uw misstappen ook niet vergeven.
Hoe je begint
Vergeven is geen kwestie van wegmoffelen of doen alsof het pijnde niet pijn deed. Murray is duidelijk: vergeving begint bij eerlijk benoemen wat er gebeurd is. Pas wanneer je benoemt, kun je vrijgeven. En vrijgeven betekent niet dat de relatie meteen hersteld is, dat is iets anders. Het betekent dat jij ophoudt om de andere persoon vanuit jouw kant vast te houden in zijn schuld. Je legt hem in Gods hand. Wat hij verder met die persoon doet, is zijn zaak. Wat jij met hem doet, is dat je hem loslaat. Dat is genoeg, en dat is mogelijk, omdat jij zelf bent losgelaten.
Ter overdenking
- Welke persoon houd ik nog vast in zijn schuld jegens mij?
- Wat zou er gebeuren als ik vandaag mijn deel van vergeving uitsprak in gebed?