Iemand kan met goede daden bezig zijn en toch een lege ziel hebben. Iemand kan met kleine, onopvallende dingen bezig zijn en daarbij in voortdurende ontmoeting met God leven. Thomas a Kempis ziet dit niet als verschil van werk, maar als verschil van richting. Voor wie doe je het eigenlijk? Voor mensen die het opmerken? Voor jezelf, omdat het een goed gevoel geeft? Of voor de Heer, die werkelijk ziet en weet?
Drie publieken
Thomas onderscheidt drie publieken voor wie mensen vaak werken. Andere mensen, die er iets goeds van zeggen. Jezelf, die zich gerust kan voelen. En God, die ziet wat in het verborgene is. Wie voor de eerste twee leeft, zal verbaasd staan op de dag van het oordeel, zegt Thomas. Want wat door anderen wordt geprezen, is vaak niet wat God prijst. En wat ons een goed gevoel geeft, is niet altijd wat in zijn ogen kostbaar is. Daarom verschuift de wijze gelovige steeds opnieuw zijn publiek. Niet wat zij ervan vinden, niet wat ik ervan vind, maar wat hij ervan ziet.
Geen onverschilligheid voor anderen
Thomas haast zich te zeggen dat dit geen onverschilligheid is voor wat anderen denken. Een christen mag ervan houden om mensen goed te dienen. Hij mag blij zijn met waardering. Maar zijn dieptegrond ligt elders. Als geen mens hem dankt, dankt hij God dat hij mocht doen wat hij deed. Als iedereen hem prijst, weet hij dat het werkelijke oordeel niet door mensen wordt geveld. Dat geeft een innerlijke rust waar veel mensen voor zouden willen ruilen. Niet meer afhankelijk van applaus, niet meer geknakt door kritiek, alleen bezig met de Heer voor wie hij werkt.
Ter overdenking
- Voor welk publiek heb ik vandaag eigenlijk gewerkt?
- Hoe ziet "voor de Heer doen" er in mijn werk vandaag concreet uit?