Paulus stelt in Romeinen 8 een retorische vraag. Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus? Dan somt hij een hele lijst op met mogelijke kandidaten. Verdrukking, benauwdheid, vervolging, honger, naaktheid, gevaar, zwaard. Hij voegt zelfs dood en leven, engelen, krachten, het tegenwoordige, het toekomende toe. Spurgeon merkt op dat Paulus deze lijst niet maakt om iemand bang te maken. Hij maakt hem om iedereen te bemoedigen. Want geen van deze dingen werkt.
Wat de lijst probeert
Spurgeon loopt de lijst door. Verdrukking probeert tussen jou en Christus in te komen door je leven moeilijk te maken. Benauwdheid probeert je te overtuigen dat je iets misdaan moet hebben. Vervolging probeert je geloof te ondermijnen door druk van buitenaf. Honger en naakhei probeert je tot wanhoop te drijven door fysieke nood. En zo elke andere kandidaat. Maar geen van alle slaagt. Niet omdat ze niet echt zijn, ze zijn alle echt en doen alle pijn. Maar omdat ze niet groot genoeg zijn voor de taak. De liefde van Christus is steviger dan elk daarvan, en zij houdt vast wat zij heeft vastgepakt.
Niet door eigen kracht
Spurgeon waarschuwt dat dit geen lof is op het uithoudingsvermogen van de gelovige. Paulus zegt niet "wij houden vast". Hij zegt: niets zal ons scheiden van de liefde. Het is zijn liefde die ons vasthoudt, niet onze liefde die hem vasthoudt. Op dagen dat ik wankel, wankel ik in zijn greep, maar ik val niet uit zijn greep. Op dagen dat ik twijfel, twijfelt mijn gevoel, maar zijn liefde aarzelt niet. Dat is de troost van deze tekst. Niet dat ik zo sterk ben, maar dat hij zo trouw is. Hij die met mij begon, brengt het mee tot het einde.
Ter overdenking
- Welke "kandidaat" uit Paulus' lijst probeert mij vandaag te scheiden?
- Hoe verandert het als ik vertrouw op zijn vasthouden in plaats van op mijn eigen vasthouden?