Octavius Winslow is een schrijver die zelf veel verdriet droeg in zijn leven. Het verlies van geliefden, ziekte, eenzaamheid. In een van zijn overdenkingen blijft hij staan bij Jesaja 53 en stelt vast dat Christus geen Heer is die op afstand naar lijdende mensen kijkt. Hij heeft het zelf gedragen. Onze smarten, onze ziekten, ons verdriet. Niet als toeschouwer, maar als drager.
Niet alleen kruisdood, ook kruisleven
Winslow merkt op dat Jesaja's woord "smarten" breder is dan alleen de uren aan het kruis. Christus heeft heel zijn leven gedragen wat ons drukt. Hij kende eenzaamheid toen zijn discipelen hem niet begrepen. Hij kende afwijzing toen zijn dorpsgenoten hem buitenwierpen. Hij kende verdriet toen zijn vriend Lazarus stierf. Hij kende doodsangst in de hof van Getsemane. Wie deze man volgt, volgt geen vreemde die geen idee heeft wat lijden inhoudt. Wie tot hem komt met pijn, komt tot iemand die zelf weet hoe pijn voelt.
Daarom troost van een ander gehalte
Wanneer iemand jou troost die zelf weet wat jouw verdriet inhoudt, voelt het anders dan troost van iemand die alleen meeleeft op afstand. Winslow zegt: zo werkt het ook met Christus. Hij is geen verre God die welwillend toekijkt. Hij is iemand die zelf in deze wereld geleden heeft, en zijn woorden van troost komen daardoor met andere gewicht binnen. Wanneer hij zegt "vrees niet", zegt iemand het die zelf vrees overwonnen heeft. Wanneer hij zegt "ik ben met u", zegt iemand het die zelf de afwezigheid heeft gekend. Wie dit verstaat, durft tot hem te komen, ook met dingen waarmee hij bij niemand anders aankomt.
Ter overdenking
- Welk verdriet draag ik dat ik nog niet aan hem heb verteld?
- Hoe verandert het mijn pijn als ik geloof dat hij haar zelf gekend heeft?