J.C. Ryle waarschuwt zijn lezers voor iets wat veel mensen niet graag horen. Het is mogelijk om je hele leven naast een levende gemeente te leven en aan het einde te ontdekken dat je Christus nooit hebt gekend. Hij beroept zich op Jezus' eigen woorden in de Bergrede. Velen, zegt Jezus, niet enkelen. Velen zullen op die dag een lijst opnoemen van wat ze in zijn naam gedaan hebben, en hij zal antwoorden: ik heb u nooit gekend.
Niet de buitenkant maar de binnenkant
Wat onderscheidt zo'n leven van het werkelijke geloof? Ryle wijst op iets dat hij innerlijke werkelijkheid noemt. De Heer kijkt door de buitenkant heen. Hij ziet of er werkelijk leven is, of dat er alleen een schaal is zonder kern. Een mens kan kerkdiensten bijwonen zonder ooit innerlijk te zijn aangeraakt. Hij kan bidden zonder werkelijk te ontvangen. Hij kan getuigen zonder zelf te leven uit wat hij zegt. Ryle zegt dit niet om angst te zaaien, maar om mensen wakker te schudden. Het is mogelijk om geestelijk in slaap te vallen in een gemeente, gewend aan de vormen, vreemd aan de inhoud.
Hoe je dit voor jezelf onderzoekt
Ryle is praktisch. Stel jezelf vragen, zegt hij. Heb ik werkelijk berouw over zonde, of doe ik mee aan de woorden van een belijdenis zonder hart? Vind ik werkelijk vreugde in Christus, of vind ik vooral mijn eigen routine prettig? Verlang ik werkelijk naar zijn komst, of zou ik hem liever pas later ontmoeten? Beantwoord ik zijn stem als hij iets vraagt, of leef ik in feite voor mezelf met religieuze versiering? Dit zijn geen vragen om angst van te krijgen, het zijn vragen om eerlijk van te worden. En wie eerlijk wordt over zichzelf, ontvangt nieuwe genade. Want Christus wijst niemand af die werkelijk tot hem komt, ook niet wie eerst alleen over de buitenkant leefde.
Ter overdenking
- Welke vorm zonder inhoud heeft mijn geloof gekregen?
- Wat zou er gebeuren als ik vandaag eerlijk tot Christus kom, ook over deze leegte?