Iedere dag staat tussen twee andere dagen in. Een gisteren en een morgen. Matthew Henry merkt op dat veel mensen leven alsof dit niet zo is. Ze proberen vandaag te beoordelen alsof het op zichzelf staat. Was het een goede dag? Was ik tevreden? Hebben ik iets goeds gedaan? Maar de Prediker, en in zijn voetspoor Henry, wil ons leren dat een dag pas zin krijgt in zijn plek tussen andere.
Wat herinneren doet
Wie zijn gisteren niet kent, oordeelt vandaag verkeerd. Want hij vergeet hoe hij hier kwam. Hij vergeet wie hem hielp. Hij vergeet welke fouten hij niet meer moet maken. Henry zegt: een gezonde christen leert te denken aan wat achter hem ligt, niet om in te leven, maar om te leren en te danken. Wat God ooit deed, doet hij ook nu. Wie hem ooit redde, kan hem ook nu redden. Wie hem in een eerder seizoen door iets heen droeg, kan ook nu dragen. Herinnering is voeding voor het geloof, mits ze niet ontaardt in nostalgie of in spijt.
Wat hopen doet
En wie zijn morgen niet kent, leeft vandaag zonder richting. Hij weet niet waar hij heen wil. Henry zegt: een christen leeft met het oog op het eindpunt. Niet als ontsnapping aan vandaag, maar als anker voor vandaag. Hoop is een kracht die werkt in het nu. Wie weet dat hij naar een Vader gaat, leeft anders vandaag dan wie zonder bestemming dwaalt. Tussen die twee, herinnering en hoop, ligt het vandaag. Daarom kan een dag op zich nooit het hele beeld geven. Sommige dagen zijn moeilijk, maar passen in een groter geheel waarin God bezig is met iets dat verder reikt dan wat ik op deze dag zie.
Ter overdenking
- Welke herinnering aan Gods werk wil ik vandaag levend houden?
- Welke hoop op de toekomst geeft mij kracht voor wat nu aan de hand is?