Een kind dat een libelle vangt en hem in zijn handen vasthoudt om naar de kleuren te kijken, oordeelt niet eerst of een libelle nuttig is. Hij vindt hem mooi. Jonathan Edwards merkt op dat de wereld in eerste plaats geen efficiëntie heeft, maar schoonheid. God had alles wel sober kunnen maken. Werkende vogels die niet zingen. Bloemen zonder kleur. Bomen zonder bladeren in herfsttinten. Hij heeft het anders gedaan. Hij koos voor overvloed van mooi, ook waar geen mens kijkt.
Wat dat over God zegt
Edwards stelt: hieruit leer je iets over wie God is. Hij is iemand die schoonheid liefheeft, en die uit zichzelf schoonheid verspreidt. Er hoeft niemand naar te kijken voor hij voor het werken begint. Een waterval in een ongeplekt bos klatert ook als geen oog hem ziet. Een sterrenstelsel ver buiten ons bereik glanst ook als geen telescoop het opvangt. God maakt het allemaal omdat hij is wie hij is. Wie dit ziet, kijkt anders naar de wereld. Niet meer als iemand die nuttig product zoekt, maar als iemand die schoonheid herkent als een spoor van haar Maker.
Mooi worden uit zijn schoonheid
Edwards trekt deze gedachte door naar het christelijk leven. Een ware christen, zegt hij, wordt zelf ook iets moois. Niet kosmetisch, niet uiterlijk, maar van binnen. Iemand die genade kent, krijgt iets aan zich dat lijkt op zijn Heer. Een vriendelijkheid die niet uit eigenbelang voortkomt. Een waarheid die niet beledigend is. Een geduld dat anderen ruimte geeft. Dat zijn vormen van schoonheid in een persoon, en ze ontstaan niet door inspanning, maar door langdurig aanschouwen van Hem die het mooist is. Wie veel naar Christus kijkt, gaat op hem lijken, en wat in hem mooi is, gaat in jou werken.
Ter overdenking
- Wanneer was ik recent geraakt door schoonheid en wat zei me dat over God?
- Welke vorm van innerlijke schoonheid mag in mijn leven groeien?