Sommige mensen brengen hun zorgen bij God zoals je iets uitleent. Met de stilzwijgende verwachting dat je het straks weer terugkrijgt. Spurgeon merkt op dat de psalmist een ander woord gebruikt. Werpen. Niet aanreiken, niet uitlenen, niet voorzichtig neerleggen op het altaar in de hoop dat je er straks weer naar mag grijpen. Werp. Gooi het van je af. Het is van hem geweest vanaf het moment dat je het bij hem bracht.
Het verschil zit in het loslaten
Spurgeon zegt: veel christenen brengen hun zorgen wel in gebed, maar nemen ze meteen weer mee terug. De zorg is niet kleiner geworden. De last weegt nog even zwaar. Dat komt doordat ze niet werkelijk loslaten. Bidden zonder loslaten is alleen praten over een zorg. Bidden mét loslaten is iets uit handen geven aan iemand die het echt aankan. Werp uw bekommernis op hem, want hij zorgt voor u. Het werkwoord en de reden staan dicht bij elkaar. Werpen kan, omdat hij zorgt. Zorgt hij niet, dan zou werpen onverantwoord zijn. Maar hij zorgt, dus is werpen verstandig.
Drie keer per dag
Spurgeon stelt zijn lezers iets praktisch voor. Probeer drie keer per dag, op vaste momenten, een zorg werkelijk te werpen. 's Morgens een zorg over wat komt. Halverwege de dag een zorg over wat gebeurde. 's Avonds een zorg over wat morgen komt. Niet alleen vermelden in een gebed, maar werkelijk overdragen. Zeg het hardop tegen God: ik laat dit nu bij u liggen. Wie dit oefent, ontdekt na verloop van tijd dat zijn schouders lichter worden. Niet omdat de zorgen verdwijnen, maar omdat ze niet meer alleen op zijn rug rusten.
Ter overdenking
- Welke zorg breng ik wel in gebed, maar laat ik niet werkelijk los?
- Wat zou er gebeuren als ik vandaag bewust één zorg helemaal aan hem gaf?