Sommige christenen leven met een innerlijk weerbericht. De ene dag voelen ze zich aanvaard, de andere dag verworpen. De ene dag verzekerd, de andere dag onzeker. J.C. Ryle merkt op dat dit kenmerk is van wie zijn vrede zoekt in zijn eigen ervaring. Maar de Bijbel spreekt van een vrede die ergens anders ligt verankerd. Niet in mijn gevoel, niet in mijn prestatie, maar in wat Christus aan het kruis heeft afgehandeld.
Een verklaring, geen gevoel
Ryle gaat zorgvuldig in op Paulus' woorden. Wij zijn gerechtvaardigd door het geloof. Dat is een juridische uitspraak, geen psychologische beschrijving. Voor de rechtbank van God ben je vrijgesproken. Niet omdat je onschuldig bent, maar omdat een ander voor je gestaan heeft. Daarop volgt: we hebben vrede met God. Niet vrede in de zin van een rustig gevoel, maar in de zin dat de oorlog voorbij is. Het verdrag is getekend. De vijandschap is opgeheven. Wie dit ziet, leert dat zijn vrede niet schommelt met zijn humeur.
Op rotsbodem leven
Ryle waarschuwt: zolang je je vrede zoekt in je dagelijkse staat, zul je nooit rust hebben. Want je staat is morgen anders dan vandaag. Maar het kruis verandert niet. De rechterlijke uitspraak verandert niet. Op die rotsbodem mag je gaan staan. Wie hier komt, voelt op slechte dagen niet meteen dat hij God kwijt is. Hij weet dat de vrede er ligt, ook als hij hem niet voelt. En op goede dagen wordt zijn vreugde niet trots, omdat hij weet dat zijn vrede niet hangt aan zijn eigen presteren. Twee soorten dagen, dezelfde grond.
Ter overdenking
- Probeer ik mijn vrede met God uit mijn gevoel af te lezen?
- Welke "uitspraak" van God over mij wil ik vandaag boven mijn humeur plaatsen?