Jozua was opgegroeid in de schaduw van Mozes. Hij had bij de wolk gestaan, hij had de wonderen meegemaakt. En nu was Mozes dood en moest Jozua het volk Israël leiden de Jordaan over. Matthew Henry merkt op dat Jozua in deze opdracht waarschijnlijk meer twijfel voelde dan iemand ooit zou raden. Daarom herhaalt God in dit hoofdstuk vier keer dezelfde aanmoediging. Wees sterk. Wees moedig. Vrees niet. Word niet ontmoedigd.
Bemoediging als opdracht
Henry stelt vast dat God Jozua's gevoelens niet weglacht. Hij weet dat zijn dienaar bang is. Daarom dringt hij niet aan met een uitleg waarom Jozua geen reden zou hebben om bang te zijn, maar met een belofte. Want de Heer, uw God, is met u, overal waar u gaat. De aanwezigheid van God is geen toevoeging op de moed, ze is de bron ervan. Wie God bij zich heeft, hoeft niet eerst de omstandigheden af te wegen voordat hij beweegt. Hij beweegt omdat hij niet alleen gaat.
Voor wie nu een Jordaan ziet
Henry trekt deze tekst zonder schroom door naar zijn lezers. Iedereen ziet ergens een Jordaan in zijn leven. Een verandering die hij niet had gekozen. Een verantwoordelijkheid die zwaarder lijkt dan hij aankan. Een verlies dat een nieuwe fase inluidt zonder dat de oude verwerkt is. Tegen al die mensen zegt God hetzelfde wat hij tegen Jozua zei. Niet: jij hebt het in je. Wel: ik ben met u, overal waar u gaat. Wie hierop leert leunen, ontdekt dat hij verder komt dan hij dacht. Niet omdat hij sterker werd, maar omdat zijn metgezel sterk genoeg was.
Ter overdenking
- Welke Jordaan ligt er voor mij om over te steken?
- Wat verandert er als ik geloof dat hij met mij meegaat, overal waar ik ga?