Paulus had een gewoonte van een belangrijke kleine zin tussen voegen die mensen vaak overslaan. Wees navolgers van God, als geliefde kinderen. Luther let in zijn commentaar precies op die tussenzin. Want daar wordt de hele toon bepaald van wat volgt. Een navolger is niet een dienaar die uit angst zijn meester nadoet. Hij is een kind dat uit liefde op zijn vader gaat lijken. Dat is een wezenlijk ander vertrekpunt.
Het verkeerde startpunt
Veel christenen, zegt Luther, willen God navolgen om hem ergens van te overtuigen. Ze hopen dat hun goede leven hem mild zal maken, of dat hun gehoorzaamheid hen aanvaardbaar zal maken voor hem. Dat is precies het verkeerde startpunt. Want zo wordt geloof een eindeloze poging om iets te verdienen wat je niet kan verdienen. Luther zegt: je bent al geliefd kind voordat je iets goed doet. Het navolgen komt niet om kind te worden, het komt omdat je kind bent. Wie deze volgorde omdraait, raakt uitgeput. Wie haar accepteert, krijgt vleugels.
Wat een kind doet
Een kind dat zich geliefd weet, gaat van nature op zijn vader gelijken. Het neemt zijn manier van praten over, zijn houding bij conflicten. Niet omdat het moet, maar omdat het wil. Zo bedoelt Paulus de oproep aan de gemeente. Wees navolgers, omdat je bemind bent en daarom op hem wilt lijken. Praktisch: vergeef zoals hij vergeeft. Wees vriendelijk zoals hij vriendelijk is. Geef zoals hij geeft. En als je faalt, schaam je dan niet door te verstoppen, maar kom terug naar de Vader die nog steeds wacht.
Ter overdenking
- Probeer ik nog steeds kind te worden door goed te doen, in plaats van goed te doen omdat ik kind ben?
- Hoe ziet het navolgen van mijn Vader er voor mij vandaag uit?