Niemand kiest van nature voor moeite. Wie de keuze heeft, kiest het comfortabele boven het lastige, de korte weg boven de lange. Maar Thomas a Kempis wijdt in zijn boek een heel hoofdstuk aan iets wat hij het koninklijk pad van het heilig kruis noemt. Hij zegt: dit is de weg die Christus zelf liep, en geen leerling hoeft te verwachten dat hij eraan ontkomt. Niet omdat God hardheid wil, maar omdat dit het enige pad is waarop hij zijn leerlingen werkelijk veranderen kan.
Het kruis dat je niet zocht
Thomas onderscheidt twee soorten kruisen. Sommige mensen kiezen zelf een kruis, een ascese, een verzaking. Daar wantrouwt Thomas. Want zelfgekozen kruis kan ego voeden in plaats van breken. Maar er is een ander kruis, dat van God komt. Een ziekte die je niet wilde. Een verlies dat je niet zag aankomen. Een mens die je dwarsligt zonder dat je hem ervoor uitkoos. Dat kruis dragen, schrijft Thomas, is de werkelijke leerschool. Niet omdat de pijn op zich heilig maakt, maar omdat hij je dingen leert die je anders nooit had geleerd.
Liefde leren door dragen
Wat leer je op dit pad? Thomas noemt geduld, deemoed, mededogen met anderen die ook dragen. Wie zelf nooit iets heeft hoeven dragen, heeft moeite om iemand te begrijpen die wel draagt. Wie zelf gedragen heeft, kijkt anders naar de pijn van een ander. Het kruis wordt niet alleen iets wat jou vormt, maar iets wat anderen door jou ontvangen. Christus zelf draagt mee, hij gaat voor je uit. Zo wordt de weg die je niet had gekozen, een weg die je niet meer zou willen ruilen.
Ter overdenking
- Welk kruis draag ik dat ik niet had gekozen?
- Wat heb ik op die weg geleerd dat ik elders niet had geleerd?