Spurgeon noemt deze tekst een van zijn favoriete beloften, en hij gaat er met de zorg van een tuinman doorheen. Wijnstok en ranken, een beeld dat boeren in zijn tijd direct begrepen. Een rank groeit niet uit de grond. Een rank wordt niet sterk door te trainen. Een rank doet niets bijzonders. Wat zij doet is verbinding houden met de wijnstok, en de wijnstok doet de rest. Een mens die dit verstaat, leert anders bidden, anders werken, anders verwachten.
Wat Jezus belooft, niet vraagt
Spurgeon merkt op dat dit een belofte is, geen opdracht. Wie in mij blijft en ik in hem, zál veel vrucht dragen. Niet misschien, niet als hij genoeg moeite doet, niet als hij talent heeft. Veel vrucht. Het is dezelfde Heer die de verbinding belooft en de vrucht belooft. Wij hoeven niet beide te organiseren. Wij hoeven alleen onze verbinding niet zelf te verbreken. Dat klinkt eenvoudig, en dat is het ook, maar wij maken het ingewikkeld door zelf vrucht te willen produceren in plaats van te blijven.
Wat blijven werkelijk betekent
Spurgeon legt uit wat het is om in Christus te blijven. Het betekent niet dat je hard probeert God niet uit je gedachten te laten verdwijnen. Het betekent dat je regelmatig opzoekt wat de verbinding voedt. Zijn Woord, voor wat hij tegen je zegt. Gebed, voor wat jij hem antwoordt. Gemeenschap met andere gelovigen. Zijn maaltijd, voor het herinneren wie het verbond met je sloot. Niemand hoeft alles tegelijk te beheersen. Maar wie er een paar regelmatig doet, ontdekt dat de vrucht komt zonder dat hij hem zelf hoeft te plannen.
Ter overdenking
- Probeer ik vrucht te dragen of richt ik mij op de verbinding waar vrucht uit komt?
- Welke verbinding-voedende gewoonte mag ik vandaag weer oppakken?