Een kind dat veel naar zijn vader kijkt, gaat na verloop van jaren op hem lijken. Niet alleen uiterlijk. De manier van praten, de houding bij conflicten, het gevoel voor humor. Het ging over zonder dat het kind zich erop toelegde. Jonathan Edwards ziet hierin een spiritueel principe. Wij worden wat we aanschouwen. Wie naar Christus kijkt, gaat op Christus lijken. Niet door inspanning, maar door verwondering.
Niet eerst doen, eerst zien
Edwards merkt op dat Paulus geen lijstje voorschrijft over wat een gelovige moet doen om te veranderen. Hij schrijft één werkwoord: aanschouwen. Wie de luister van de Heer ziet, wordt veranderd. Dat draait de gebruikelijke logica om. Wij denken: ik moet beter worden, dus ik moet harder mijn best doen. Edwards zegt: nee, je moet eerst dieper kijken. Want verandering uit eigen kracht is moeizaam en kortstondig. Verandering door kijken is duurzaam, omdat je hart erbij betrokken is. Wie ziet hoe goed Christus is, gaat het goede begeren. Wie ziet hoe geduldig hij is, krijgt zelf geduld.
Hoe je leert kijken
Hoe doe je dat dan, hem aanschouwen? Edwards stuurt zijn lezers naar twee bronnen. De Schrift, want daar laat Christus zich zien zoals hij werkelijk is. En het gebed, waarin je niet alleen praat over hem, maar je hart op hem richt. Hou de evangeliën dicht bij je. Lees ze om hem te zien. Stop af en toe en stel je voor wat er gebeurt: hoe hij kijkt naar Petrus, hoe hij praat met de Samaritaanse vrouw, hoe hij huilt bij Lazarus. Edwards zegt: doe dit en je gaat veranderen.
Ter overdenking
- Welk deel van Christus wil ik vandaag aanschouwen?
- Op welk gebied verlang ik te veranderen door inspanning, terwijl ik mag leren kijken?