Luther was een man met sterke meningen, maar over één zaak veranderde hij later sterk van toon: het huwelijk. Hij was monnik geweest, en hij had geleerd dat het beste leven het ongetrouwde leven was. Toen hij later trouwde met Katharina von Bora, ontdekte hij hoe diep hij zich vergist had. Zijn Tafelgesprekken staan vol losse opmerkingen over zijn gezinsleven. Hij noemde het huwelijk een hoog beroep, een door God zelf ingesteld werk, en een plek waar geloof zich misschien wel meer aanscherpt dan in een klooster.
Vlak en hoog tegelijk
Luther had geen geromantiseerde opvatting van het huwelijk. Hij wist hoe ruzies kunnen oplopen, hoe een man en vrouw elkaar kunnen ergeren, hoe zorgen om kinderen en geld een relatie kunnen uitputten. En toch, of misschien juist daardoor, zag hij het als een heilig werk. Want precies hier, in het dagelijkse leven van trouw zijn aan iemand, leer je iets wat je in eenzaamheid nooit zou leren. Geduld dat je niet uit jezelf hebt. Vergeven dat je voor onmogelijk hield. Dienen in plaats van bediend worden.
Niet alleen voor gehuwden
Luther trekt deze lijn breder. Wat hij van het huwelijk zegt, geldt voor elke vorm van trouw verbinding waarin God mensen stelt. Vriendschap, gezin, gemeente, werkverband. Overal waar God twee of meer mensen bij elkaar heeft gezet, is dat geen toeval, en is het geen object dat je naar believen kunt uitvoeren of beëindigen. Het is een opdracht én een geschenk. Wie zijn relaties zo bekijkt, leeft anders. Niet als consument die de meeste opbrengst zoekt, maar als rentmeester die met zorg omgaat met wat hem is toevertrouwd.
Ter overdenking
- Welke door God gegeven verbinding heb ik te lichtvaardig behandeld?
- Hoe ziet trouw in mijn relaties er deze week uit?