In het Nederlands is het twee woorden, in het Grieks is het ook twee. Jezus huilde. Geen onderwerp uit een hele preek, maar één van de kortste verzen van de Bijbel, en tegelijk een van de meest hartverwarmende. Octavius Winslow staat er lang bij stil. Want hier, bij het graf van Lazarus, zien we wie onze Heer werkelijk is. Niet een verre God die zich verheven boven verdriet voelt, maar iemand die in tranen meegaat tot aan het graf.
Een Heer die meehuilt
Winslow herinnert er aan dat Jezus wist dat hij Lazarus zou opwekken. Hij wist dus dat het verdriet straks zou verdwijnen. En toch huilde hij. Hij wist het einde van het verhaal, en toch staat hij in het verdriet alsof het zijn eigen verdriet is. Dat is opvallend. Het laat zien dat God ons verdriet niet bagatelliseert omdat hij weet dat het ooit voorbij is. Hij gaat erin mee, hij voelt het mee. Niet zoals een buitenstaander die meelevend luistert, maar zoals iemand die daadwerkelijk huilt om wat ons raakt.
Bij elk graf
Winslow trekt deze lijn door naar de gelovige van vandaag. Bij elk graf staat Jezus mee. Bij elke verlies, bij elke teleurstelling, bij elke breuk in een relatie. Hij is daar niet emotieloos aanwezig, hij is bewogen. Wie dit gelooft, vindt iets vasts in tijden van rouw. Niet meteen een oplossing, niet meteen een verklaring, maar wel iemand die mee de tranen draagt. En dat is vaak wat een mens werkelijk nodig heeft. Niet uitleg, maar nabijheid. Niet woorden, maar gezelschap. Dat geeft hij.
Ter overdenking
- Welk verdriet heb ik tot nu toe alleen gedragen, terwijl Jezus erbij wil staan?
- Hoe verandert het, te weten dat hij meehuilt en niet boven het verdriet uit zweeft?