Een kind dat een vader heeft bij wie het echt thuis is, klopt niet voorzichtig op de deur. Het stormt binnen. Niet uit gebrek aan respect, maar uit gewoonte. Het weet dat het welkom is. Andrew Murray gebruikt dit beeld om iets uit te leggen over het gebed. De brief aan de Hebreeën zegt: laat ons zonder schroom naderen tot de troon. Niet voorzichtig, niet aarzelend, maar vrijmoedig. Want we kennen wie daar zit.
Vrijmoedig om twee redenen
Murray legt uit waar deze vrijmoedigheid op rust. Eerst op wat Christus heeft gedaan. Hij is de Hogepriester die door zijn offer de toegang heeft geopend. Het voorhangsel is gescheurd, je hoeft niet meer buiten te blijven staan. Vervolgens op wie God is. Het is een troon, dat verwijst naar zijn majesteit. Maar het is een troon van genade, dat verwijst naar zijn karakter. Wie hier komt, ontmoet niet een formele rechter, maar een liefdevolle Vader. Beide samen geven moed.
Wat je daar vindt
De tekst zegt: barmhartigheid en genade voor wie hulp nodig heeft. Murray vraagt: weet jij dat je hulp nodig hebt? Veel mensen komen niet omdat ze denken het zelf nog wel te redden, of omdat ze denken dat hun probleem te klein is om hem mee lastig te vallen, of juist te groot. Murray zegt: geen van beide is een goede reden om weg te blijven. De troon staat er voor barmhartigheid en genade, niet voor mensen die het allemaal goed hebben. Hoe meer je hulp nodig hebt, hoe meer reden om vrijmoedig te komen.
Ter overdenking
- Kom ik bij God als bij een formele rechter of als bij een liefdevolle Vader?
- Welke "te kleine" of "te grote" zaak heb ik vandaag bij hem te brengen?