Een wandelaar die in een onverwachte regenbui terechtkomt, kijkt om zich heen. Hij zoekt een afdak. Een boom, een bushokje, een overhangend dak. En als hij iets vindt, gaat hij eronder staan. Hij wacht het regenen af, droog en rustig. J.C. Ryle merkt op dat Psalm 91 over precies zo'n keuze gaat. Niet over een mens die toevallig wordt beschut, maar over iemand die actief schuilt. Wie bij hem schuilt, woont onder zijn hoede. Twee werkwoorden, en allebei zijn ze van jou.
Niet alleen weten dat het kan
Veel christenen weten dat ze bij God kunnen schuilen. Ze hebben de theorie. Maar in de praktijk doen ze het niet. Bij angst schuilen ze in afleiding. Bij verdriet schuilen ze in eten of drank. Bij stress schuilen ze in werken. Ryle is vriendelijk maar duidelijk. Weten dat er een afdak is, helpt niet als je in de regen blijft staan. Wie bij God wil schuilen, moet er ook bij gaan staan. Concreet: bidden in plaats van blijven piekeren. Lezen in plaats van blijven scrollen. Stil worden in plaats van blijven doorrazen.
Wat zo'n schuilplaats biedt
De psalm somt het op. Bescherming tegen verborgen valstrikken. Veiligheid in nachtelijke schrik. Hulp van engelen die je dragen. Ryle zegt: dit is niet poëzie alleen. Dit is wat werkelijk gebeurt in het leven van wie bij hem schuilt. Niet altijd merkbaar, niet altijd dramatisch, maar wel echt. Hoeveel kwaad dat over je heen had kunnen komen, is afgewend zonder dat je het weet? Wie schuilt, leert na verloop van tijd herkennen waar God geweest is. En zijn dankbaarheid groeit.
Ter overdenking
- Waar schuil ik meestal wanneer het storm wordt: bij God of bij iets anders?
- Wat zou er gebeuren als ik vandaag bewust koos om bij hem te schuilen?