John Bunyan schreef ook een autobiografie, met een lange titel die de hele inhoud verraadt: Genade overstromend voor de grootste zondaar. Hij was overtuigd dat hij die grootste zondaar was. Niet uit valse bescheidenheid, maar omdat hij zijn eigen hart kende, en het schrok hem. Vloeken, twijfelen, godslasterlijke gedachten die opkwamen zonder dat hij ze kon stoppen. Hij was er jaren lang van overtuigd dat hij voor God onbereikbaar was geworden.
Wat hem uiteindelijk verloste
Bunyan beschrijft een lange worsteling. Hij las teksten, en sommige troostten hem, en sommige veroordeelden hem. Hij ging op en neer. Maar uiteindelijk werd hij vastgehouden door één zin uit Jesaja, die hij ervoer alsof God hem persoonlijk antwoordde: ga niet weg, ik heb je nog niet veroordeeld. Genade was niet iets wat hij verdiende, en niet iets wat hij produceerde. Genade overstroomde. Veel meer dan zijn zonde, veel groter dan zijn schuld, veel sterker dan zijn slechte gedachten. Wat in hem ook zat, het was niet groter dan wat God in Christus voor hem had gedaan.
Voor wie zich te ver weg voelt
Bunyan schreef dit boek juist voor mensen zoals hij ooit was. Mensen die zichzelf hebben gediskwalificeerd. Mensen die denken dat ze te diep gevallen zijn, of te lang afwezig zijn geweest, of te veel verkeerds hebben gedacht. Tegen hen zegt hij: kijk naar mij. Als God mij kon vinden, kan hij iedereen vinden. Zijn genade is geen zuinige bron, het is een rivier. En een rivier vraagt niet of jij genoeg waard bent voordat ze stroomt. Ze stroomt, ook naar de grootste zondaar, omdat dat is wie zij is.
Ter overdenking
- Diskwalificeer ik mezelf op een punt waar God dat niet doet?
- Welke zin uit de Bijbel mag ik vandaag persoonlijk tot mij laten doordringen?