Iedereen die deze tekst ooit aangehaald kreeg op een verkeerd moment, weet dat hij ook pijn kan doen. Een vriend die net iemand is verloren, en iemand zegt: maar alles wordt ten goede gekeerd. Bedoeld om te troosten, maar het voelt als afsnijden van het verdriet. Calvijn leest deze tekst zorgvuldig en wil voorkomen dat hij verkeerd gebruikt wordt. Het is een belofte voor onderweg, niet een verklaring voor wat het verdriet eigenlijk betekent.
Niet alle dingen zijn goed
Calvijn benadrukt: Paulus zegt niet dat alle dingen op zich goed zijn. Hij zegt dat alle dingen meewerken aan het goede. Dat is iets anders. Een operatie is niet goed, maar werkt mee aan genezing. Een tegenslag is niet goed, maar werkt soms mee aan een dieper geloof. Een verlies blijft een verlies, maar wordt door God niet verspild. Hij is in staat zelfs uit pijn iets te halen waar je later dankbaar voor wordt. Dat is geen verklaring waarom de pijn er moest zijn. Dat is een belofte over wat Hij ermee gaat doen. Calvijn is hier nauwkeurig omdat hij zag dat slechte uitleg van deze tekst veel pijn deed. Hij wilde de troost niet wegnemen, maar wel zuiver houden. Iemand zeggen "het is goed dat dit gebeurt" is iets heel anders dan zeggen "God brengt het ten goede". Het eerste maakt de pijn klein, het tweede laat ze staan en plaatst er Iemand naast die ze omzet.
Voor wie God liefhebben
Calvijn wijst er ook op dat deze tekst niet voor iedereen geldt. Hij geldt voor wie God liefhebben, voor wie naar Zijn besluit zijn geroepen. Dat is geen exclusieve clausule om mensen buiten te sluiten. Het is een aanduiding dat deze belofte verbonden is aan een relatie. Iemand die God niet liefheeft, kan hier geen aanspraak op maken alsof het een natuurwet is. Maar voor wie in Christus is, geldt: niets gaat verloren bij Hem. Geen traan onbenut. Geen pijnlijk seizoen tevergeefs. Geen omweg zonder bestemming. Calvijn zelf had veel verloren in zijn leven, onder andere zijn vrouw Idelette en hun enige kind. Hij wist uit ervaring dat deze tekst geen verklaring biedt voor het waarom van verlies. Maar hij wist ook dat de tekst troost bood door alles bij God neer te leggen die er nog mee bezig is.
Ter overdenking
- Welke pijn in mijn leven probeer ik te begrijpen, terwijl ik mag wachten op wat Hij ermee doet?
- Hoe houd ik vol vertrouwen vast aan deze belofte zonder de pijn te bagatelliseren?