Luther had op de muur van zijn studeerkamer met krijt geschreven: ik ben gedoopt. Als de aanvechting kwam, als hij twijfelde of God hem wel wilde, keek hij naar die zin. Geen filosofie, geen mooie redenering, gewoon een feit. Ik ben gedoopt. Mijn naam staat aan zijn naam gehecht. Hij heeft mij geclaimd voordat ik iets verdiende. Dat is een rotsblok dat blijft, ook als mijn gevoel afdwaalt.
Wat de doop doet
Luther legt in zijn Kleine Catechismus uit dat de doop niet alleen een ritueel is. Het is een teken en een belofte van wat God in Christus voor jou heeft gedaan. Je bent verbonden met zijn dood en zijn opstanding. Het oude in jou is met hem begraven, en het nieuwe in jou staat met hem op. Dat is niet wat jij gedaan hebt op een dag in de kerk. Dat is wat God daarmee bezegeld heeft. De doop is een handeling van hem aan jou, niet andersom.
Niet eenmalig, maar dagelijks
Een doop gebeurt één keer, maar je leeft eruit elke dag. Luther schrijft dat een christen dagelijks moet onthouden wat zijn doop betekent. 's Morgens uit bed stappen is iets als opstaan uit het doopwater. Vandaag mag ik weer leven uit de gerechtigheid die mij is geschonken. Wanneer ik val, kruip ik terug naar wie ik gedoopt ben: niet meer dezelfde, maar van Christus. Wanneer ik onzeker word, herhaal ik tegen mezelf wat Luther aan zijn wand had: ik ben gedoopt. En daar mag ik op staan, ook vandaag.
Ter overdenking
- Leef ik uit het feit dat God mij geclaimd heeft, of uit wat ik vandaag presteer?
- Hoe zou ik vandaag het simpele "ik ben gedoopt" mee kunnen dragen als anker?