Wie ooit aan een sterfbed heeft gezeten, weet hoe machtig de dood is. Hij neemt mensen weg die we niet kunnen vasthouden. Hij verandert kamers, gesprekken, hele levens. Aan het einde van het Hooglied staat een zin die durft op te kijken naar deze macht. Sterk als de dood is de liefde. Bernard van Clairvaux preekt over deze tekst en zegt: dit is geen poëtische overdrijving. Dit is echt waar gebleken in Christus.
Liefde die niet stopt waar de dood ophoudt
De dood, zegt Bernard, is sterk. Hij scheidt vrienden, hij verbreekt huwelijken, hij scheurt families uit elkaar. Maar één ding kan hij niet. Hij kan de liefde van Christus voor de zijnen niet doorsnijden. Aan het kruis ging Christus de dood in, maar uit liefde voor zijn bruid. Hij liet niet los wat hij had liefgehad. Daarom is zijn liefde sterker dan de dood gebleken. Hij is opgestaan, en met hem staat alles wat hij liefheeft op. Dat is geen romantiek, dat is de werkelijke uitkomst van het kruis.
Wat dit doet met jouw verlies
Bernard trekt deze lijn door naar de gelovige. Wie sterft in Christus, blijft door dezelfde liefde vastgehouden waardoor hij in dit leven gedragen werd. De dood verandert niets aan de band met de Heer. Sterker, hij brengt die band tot vervulling. Voor wie achterblijft is dit een troost om aan vast te houden. De geliefde die heenging, was niet alleen toen hij ging. Hij werd ontvangen door de liefde die sterker is dan wat hem wegnam. Daarmee verdwijnt het verdriet niet. Maar wel de uiteindelijke wanhoop. Liefde wint.
Ter overdenking
- Welke dood heeft mij dingen ontnomen waar ik niet overheen kom?
- Hoe verandert het mijn verlies om te weten dat zijn liefde sterker is?