Iedereen die een kind antwoord heeft moeten geven op een vraag waar het zelf het antwoord niet bij kan, weet hoe het is. "Waarom is dat zo, papa?" Soms is het beste antwoord: dat begrijp je nog niet, maar het is goed. Niet uit luiheid, maar omdat sommige antwoorden buiten het bereik liggen van wie ze stelt. Jonathan Edwards merkt op dat wij met God vaak in deze positie zitten. We vragen waarom, en zijn antwoord ligt soms boven wat wij kunnen vatten.
Niet alles snappen, alles vertrouwen
Edwards stelt vast dat de meeste mensen vooral troost zoeken in begrijpen. Als ik snap waarom dit gebeurde, kan ik het accepteren. Maar Jesaja's tekst gooit dat onderuit. Gods wegen zijn hoger dan onze wegen. Dat betekent niet dat hij willekeurig is, maar dat zijn perspectief verder reikt dan dat van ons. Hij ziet wat wij niet zien. Hij heeft een einddoel waar wij geen toegang toe hebben. Wie hier vrede mee leert maken, gaat anders leven. Hij vraagt nog steeds "waarom", maar hij wacht niet meer op een antwoord om te kunnen vertrouwen.
Het verschil tussen weten en kennen
Edwards trekt deze gedachte door. Het is mogelijk om God te kennen zonder zijn redenen te kennen. Dat is in elke goede relatie zo. Een vrouw kent haar man, ook al weet ze niet altijd waarom hij doet wat hij doet. Ze vertrouwt zijn karakter. Zo is het ook met God. Als ik weet wie hij is, namelijk goed, wijs en liefdevol, dan kan ik leven zonder elk waarom uitgewerkt te krijgen. Dat is geen onverschilligheid. Het is volwassen geloof. Niet alles snappen, en toch alles aandurven.
Ter overdenking
- Wacht ik op een verklaring voordat ik God vertrouw?
- Welk "waarom" mag ik vandaag bij hem laten liggen zonder eraan te trekken?