Wie ooit een kudde schapen heeft gezien die voor één herder verschillende manieren van fluiten kreeg, weet hoe gericht zo'n dier kan reageren. Ze hebben hem geleerd te onderscheiden van anderen. Calvijn ziet in deze beelden van Johannes 10 iets opvallends. Jezus zegt niet één ding over zijn schapen, hij zegt drie dingen vlak na elkaar. Ze luisteren naar zijn stem. Hij kent ze. Zij volgen hem. Drie zekerheden, die samen het hele christelijke leven bestrijken.
Niet ik die hem vond
Calvijn merkt op dat Jezus begint met "mijn schapen". Niet "wie zich aanmeldt", niet "wie het waardig is". Hij erkent hen als de zijne. Daarmee zet hij meteen de toon. Geloof begint niet bij ons herkennen van Christus, maar bij zijn herkennen van ons. Wie luistert naar zijn stem, doet dat omdat hij eerst is uitgeroepen. En wie hem volgt, doet dat omdat hij eerst is voorgegaan. Bij elke stap is hij ons voor. Daar zit een rust in voor wie ooit twijfelt of hij wel goed gelooft.
Niets kan ze uit zijn hand rukken
Jezus voegt iets opmerkelijks toe in het volgende vers. Ik geef ze eeuwig leven, ze zullen niet verloren gaan, en niemand zal ze uit mijn hand roven. Calvijn ziet hier een belofte die zo stevig is dat veel christenen haar niet durven aannemen. Niet jouw vasthouden bewaart je, maar zijn vasthouden van jou. Je kunt zwak zijn, je kunt vallen, je kunt periodes hebben waarin je nauwelijks zijn stem hoort. Maar je bent in zijn hand, en de hand die jou daar legde, gaat niet open. Daar mag je vandaag op leunen.
Ter overdenking
- Welke stem heb ik vandaag al gevolgd, en was het de juiste?
- Wat verandert er als ik geloof dat ik in zijn hand ben, en niet andersom?