Veel christenen lopen rond met een vraag waar ze geen vrede mee vinden. Hoe kan ik tegelijk zien dat ik echt heb gezondigd, en geloven dat ik bij God geliefd ben? Het ene voelt te zwart en het andere voelt te lichtzinnig. Luther had hier een korte formule voor: tegelijk zondaar en rechtvaardig. Hij gebruikte deze gedachte zijn hele leven, want hij wist hoeveel rust ze geeft aan een mens die zichzelf eerlijk durft te bekijken.
Beide tegelijk, niet beurtelings
Veel mensen denken dat ze eerst zondaar zijn, en dat ze rechtvaardig worden wanneer ze beter gaan leven. Of dat ze rechtvaardig zijn wanneer ze het goed doen en zondaar wanneer ze vallen. Luther zegt: dat is een grafiek met pieken en dalen, en je geloof gaat eraan kapot. De waarheid is anders. Voor God ben je in Christus rechtvaardig verklaard, definitief. En tegelijk merk je in jezelf dat je nog steeds zonde meedraagt. Beide zijn waar op hetzelfde moment. Niet de zonde annuleert de gerechtigheid, en niet de gerechtigheid bagatelliseert de zonde.
Wat dit doet met je dag
Wie dit verstaat, kan eerlijker leven. Je hoeft je tekortkomingen niet meer te verdoezelen, want je positie bij God hangt er niet van af. En tegelijk hoef je je niet te wentelen in schuldgevoel, want Christus heeft de zaak afgedaan. Op een dag waarop je goed bent geweest, weet je dat het zijn werk in je was. Op een dag waarop je gevallen bent, weet je dat zijn liefde niet wankelde. Het is precies dit dubbele besef dat Luther bevrijdde van de eindeloze poging om voor God in orde te komen.
Ter overdenking
- Probeer ik nog steeds tussen "zondaar" en "rechtvaardig" te schakelen?
- Hoe verandert mijn dag als ik beide tegelijk durf vasthouden?