Paulus had iets in zijn lichaam wat hij een doorn noemde. Wij weten niet precies wat het was. Maar we weten dat het hem hinderde, en dat hij God drie keer heeft gevraagd om het weg te nemen. Drie keer kreeg hij hetzelfde antwoord. Niet wat hij had gehoopt. Niet "ja, ik haal het weg". Maar: mijn genade is genoeg voor jou. Spurgeon noemt dit een van de meest realistische teksten in de Bijbel, omdat zoveel gelovigen op dit punt staan.
Drie keer vragen, andere antwoord
Spurgeon zegt: bid gerust meerdere keren voor wat je dwarszit. Paulus deed dat ook. Maar wees voorbereid op het mogelijke antwoord van God, dat geen weghalen is, maar een belofte. Mijn genade is genoeg. Niet zou genoeg moeten zijn, niet wordt straks genoeg. Is genoeg. God laat soms een doorn zitten, niet omdat hij je in de steek laat, maar omdat hij iets door die doorn wil doen wat hij anders niet kon. Een Paulus zonder doorn was misschien een Paulus die naar zichzelf was gaan kijken. Een Paulus met doorn moest blijven leunen.
Kracht in zwakheid
De zin die hierop volgt, is de meest opvallende. Juist in zwakheid wordt mijn kracht zichtbaar. Daar zit een omkering in die wij van nature niet zoeken. Wij willen krachtige christenen zijn, herkenbaar als sterk, capabel, indrukwekkend. God werkt vaak het tegenovergestelde. Hij wil dat mensen zien hoe sterk hij is, en daarvoor heeft hij geen sterke kanalen nodig, maar zwakke. Wie zijn doorn niet weggaat, kan twee dingen doen. Klagen, of leren leunen. Spurgeon koos het tweede, en kwam erachter dat dit een ander soort leven oplevert.
Ter overdenking
- Welke "doorn" in mijn leven is gebleven ondanks veel gebed?
- Hoe zou ik kunnen leunen in plaats van blijven duwen?