Octavius Winslow schreef een boek met de titel De kostbare dingen van God. Hij verzamelde teksten waar het Hebreeuwse of Griekse woord "kostbaar" in voorkomt, en keek wat God volgens de Bijbel waardevol vindt. Het is een verrassende lijst. Niet wat de wereld kostbaar noemt, niet wat in vitrines ligt, maar dingen die je vaak juist niet associeert met waarde. Tranen, bijvoorbeeld. Geloof. En, in deze psalm, het sterven van wie hem trouw zijn.
Kostbaar, niet pijnloos
Winslow weet hoe dit klinkt voor wie net iemand verloren heeft. Een geliefde wegnemen is geen klein iets, en God doet daar niet luchtig over. Maar de psalmist zegt iets opvallends. Hij zegt niet dat de dood mooi is. Hij zegt dat de dood van iemand die God toebehoort, in zijn ogen kostbaar is. Hij let erop. Hij is erbij. Hij ontvangt zijn kind aan de andere kant. Voor wie achterblijft is het verlies. Voor God is het de thuiskomst van iemand die hij al lang verwachtte.
Wat dit geeft voor onderweg
Winslow trekt deze tekst door naar het leven. Als zelfs ons sterven door God kostbaar wordt genoemd, hoeveel te meer dan ons leven? Wat jou overkomt is geen detail voor hem. Je gebed dat zwak is, is hem kostbaar. Je traan die niemand ziet, is hem kostbaar. Je trouw in het verborgen werk, is hem kostbaar. Hij meet niet zoals mensen meten. Hij ziet wat hij zelf gewerkt heeft, en hij waardeert het. Ook wat jij vandaag goed deed zonder dat iemand het zag, is bij hem niet kwijt.
Ter overdenking
- Wat zou ik vandaag doen anders als ik echt geloofde dat het hem kostbaar is?
- Voor welk klein, onopvallend trouw werk wil ik vandaag hem alleen om aandacht vragen?