In een wijngaard zie je de wijnstok meteen. Een dikke, knoestige stam, soms met enorme wortels die ver de grond in gaan. De ranken zijn dunne uitlopers die langs draden of palen omhoog groeien. En de druiven? Die hangen aan de ranken, maar het sap dat ze rijpt komt uit de stam. Andrew Murray houdt zijn lezers dit beeld voor en zegt: je rol als rank is overzichtelijk. Verbonden blijven met de stam. Het rijpen doet hij.
Wat blijven is
Murray dringt erop aan dat "blijven" geen prestatie is, maar een houding. Het is niet harder werken, het is dichter komen. Wie verbonden wil blijven met Christus, doet drie dingen. Hij houdt zijn Woord in de buurt, want daardoor spreekt Christus. Hij blijft in gebed, want daardoor spreekt hij zelf terug. En hij doet wat Christus zegt, want zonder gehoorzaamheid wordt de verbinding theoretisch. Dat is geen lijstje voor de gevorderden. Het is hoe een rank rank blijft.
Vrucht hoef je niet zelf te maken
Dit is voor Murray het bevrijdende punt. Een rank hoeft geen druiven te produceren. Een rank hoeft alleen aan de stam te blijven, en de druiven verschijnen vanzelf. Veel christenen putten zich uit door te proberen vrucht te dragen. Geduldiger willen worden, vriendelijker willen worden, dapperder willen worden. Murray zegt: je hebt het verkeerde doel. Concentreer je op verbinding, niet op vruchten. Als jij verbonden blijft, doet de stam zijn werk. Op de tijd die hij kiest, en in de vorm die hij wil, verschijnen er druiven die jij nooit zelf had kunnen maken.
Ter overdenking
- Probeer ik vrucht te produceren, of richt ik mij op de verbinding waaruit vrucht groeit?
- Welk concreet ding kan ik vandaag doen om "in hem te blijven"?