In zijn Personal Narrative beschrijft Jonathan Edwards iets wat hem als jongeman is overkomen. Hij liep door het veld, en plotseling zag hij God in alles. De wolken, het gras, de bomen, het weer. Het was geen visioen, het was geen vreemde ervaring. Het was alsof zijn ogen werden geopend voor wat er altijd al was geweest. Heel de aarde was vol van zijn majesteit, en hij had het tot dat moment niet werkelijk gezien.
Niet de natuur, maar God in de natuur
Edwards is voorzichtig om niet te zeggen dat hij de natuur aanbad. Hij wil iets anders zeggen. Wie God liefkrijgt, gaat de schepping anders zien. Niet als iets om uit te buiten, en niet als iets om als god te behandelen, maar als iets dat naar de Maker wijst. Een onweer toont zijn kracht. Een bloem toont zijn aandacht voor schoonheid. Een seizoenswisseling toont zijn trouw. Voor wie ogen heeft, is de aarde een prentenboek vol verwijzingen naar de Schepper.
Leren kijken
Hoe leer je zo kijken? Edwards zou zeggen: door het te willen. Veel mensen lopen door hun dag zonder ooit op te kijken. Werk, telefoon, deadlines, alles trekt de blik omlaag. Maar wie even stilstaat, wie tien seconden naar een wolk kijkt of naar een vogel, geeft zijn hart een kans om verbinding te maken. Niet om elke wandeling tot een religieuze ervaring te maken. Wel om het automatisme te doorbreken waarmee we langs Gods werk lopen alsof het ons niets te zeggen heeft.
Ter overdenking
- Wanneer keek ik voor het laatst echt naar iets in de natuur?
- Wat in mijn omgeving vandaag laat Gods majesteit zien als ik ervoor open sta?